تفاوت NFC و بلوتوث در کاربرد چیست؟

NFC و بلوتوث با یکدیگر رقابت ندارند ، اما مکمل یکدیگر هستند. اگرچه جفت بلوتوث به خوبی برقرار شده است و استانداردهای Android و Apple iOS یکپارچه شده است ، ممکن است هنوز هم ده ها ثانیه طول بکشد تا به دلیل عملکردهای مختلف بلوتوث در تلفن ها یا دستگاه های مختلف ، جفت موفقیت آمیز برقرار شود.

از طرف دیگر NFC می تواند فوراً یک تلفن را با دستگاه دیگری مطابقت دهد یا پیکربندی یا اتصال در زمان واقعی (مانند وب سایت ، روتر ، وای فای) را با یک لمس ساده فراهم کند و مایکل WAI ، مدیر گفت ، در آینده NFC ممکن است به حالت پیش فرض تبدیل شود و فقط در حالت هواپیما خاموش شود تا تجربه کاربر بهبود یابد.

NFC همچنین می تواند نیاز به شناخت و تأیید کاربر داشته باشد ، تعامل قابل اعتماد و قابل اطمینان را ارائه دهد ، عمل لمسی در واقع برای کمک به کاربر برای ارائه مجوز برای اجرای دستور از قبیل پرداخت ، باز کردن درب ، اجازه تعویض استفاده می شود. اطلاعات ... عمل یا فرآیند و غیره حتی بلوتوث می تواند این کار را انجام دهد ، اما عدم تأیید کاربر ، به ویژه در برنامه های مربوط به امنیت و پرداخت ، می تواند نگرانی های امنیتی را ایجاد کند.

به طور خلاصه ، اگر نیاز به سریع ، تأیید کاربر ، حجم انتقال داده ها اندک باشد ، NFC انتخاب خوبی است. هنگامی که مسافت های طولانی (50 تا 100 سانتی متر) مورد نیاز است ، انتقال داده ها مکرر است و درگیری کاربر در تبادل اطلاعات کم است ، بلوتوث به انتخابی اجتناب ناپذیر تبدیل می شود.

مهم نیست که از چه فناوری استفاده می شود ، بزرگترین چالش اغلب در مورد چگونگی بهبود تجربه کاربر و ایجاد راحتی واقعی برای کاربران است. اگر کاربران عادت خود را برای استفاده از یک فناوری خاص تغییر دهند ، موانعی پیش خواهد آمد. در مقابل ، اگر فناوری بتواند تجربه کاربری راحت تر و بهتری را به همراه آورد ، با نصف تلاش دو برابر خواهد شد. مهم نیست NFC ، بلوتوث ، اینترنت اشیا یا فناوری کنترل دسترسی هدف نهایی است.